| Het geheel van politici en journalisten en hun
onderlinge relaties, dat in Nederland in de afgelopen tientallen jaren is
ontstaan, door het zorgvuldig toelaten en socialiseren van selecte
nieuwkomers, die in een klef verstikkend klimaat van 'ons kent ons'
schouderklopjes en baantjes krijgen als ze zich conformeren en genadeloos
monddood gemaakt worden als ze dat niet doen. Men dient zich te
conformeren aan een regenteske cultuur, een besloten club van mensen die
de samenleving willen besturen zoals zij denken dat dat moet, en als die
samenleving dat niet zo wil heeft de samenleving het mis. De zaken die het
volk belangrijk vindt, de problemen van een verloederende samenleving, van
onveiligheid en het verval van normen die de 'man in de straat' ervaart,
worden door het complex standaard gebagatelliseerd en gerelativeerd, want
zij weten het beter. Ver van de maatschappij als ze staan, ervaren ze die
problemen zelf immers niet. Het beleid bestaat uit 'pappen en nat houden'.
Gefaald beleid wordt verheimelijkt. Moeilijk
oplosbare problemen worden 'gedoogd'. Principiele normen en waarden die in
een strijd van eeuwen zijn verworven worden gerelativeerd en verkwanseld
om het multiculturele drama te verhullen. Wie hierover klaagt wordt
bestreden met taboes en aan de schandpaal van de politieke correctheid
genageld. Als overduidelijk is dat men fouten heeft gemaakt is men nooit
verantwoordelijk, men trekt nooit consequenties, men stapt nooit op.
Anders verliest men namelijk zijn plek in het gerieflijke complex en de
kans op mooie baantjes. Er tegenover staat de manier van politiek bedrijven zoals Fortuyn dat deed: eerlijk en duidelijk. Zakelijk en efficient, en toch bevlogen en inspirerend. Politiek bedrijven in een sfeer van open en eerlijk debat, leidend tot een beleid dat zich voortdurend toetst aan het oordeel van degenen waarvoor men het doet: de mensen in Nederland.
|