De hetze van de gevestigde politieke orde tegen een populaire politicus die hen van buiten dat systeem succesvol bedreigde was een standaard respons van Zuid-Amerikaanse dictaturen in de zeventiger jaren. Alleen werd de bedreiger daar gedemoniseerd door hem te associeren met het communisme, wat het sein was voor de doodseskaders om de gevaarlijke man op de korrel te nemen.

In Nederland van nu is het de associatie met het fascisme waarmee men iemand kan demoniseren en politiek monddood maken. Dat is wat de kliek van politici en journalisten heeft geprobeerd, simpelweg omdat ze zagen aankomen dat ze de verkiezingen zouden gaan verliezen en ze hun macht, hun mooie baantjes en hun status zouden kwijtraken.

Net als in Zuid-Amerika was ook hier een doodseskader dat de wenk heeft begrepen. De gevaarlijke man, gevaarlijk voor het land waarin hij een tweedeling zou scheppen en fascisme zou brengen, is geelimineerd. De moordenaar hoort bij een radicale milieu-actiegroep. Wie weet wat voor gesprekken in die groep gevoerd werden, wat voor plannen er gesmeed werden. Laten we niet denken dat de moordenaar en zijn soortgenoten uniek zijn in Nederland. Er moeten er tallozen zijn. In het politieke klimaat dat in Nederland blijkbaar is ontstaan zijn er veel van dergelijke randfiguren en randgroeperingen die als de omstandigheden er naar zijn uit de kelder komen, net als die doodseskaders. Denk aan de Ra Ra brandstichtingen en aan allerlei politieke kerkjes met hun anti-discriminatie inquisities en taartgooibrigades. De rabiate verdedigers van politieke correctheid en andere dogma's, taboes en heilige huisjes, die geweld niet schuwden als het doel maar heilig genoeg was, zijn in Nederland allemaal gedoogd door diezelfde politieke kliek die de hetze tegen Fortuyn voerde. En uit die hoek kwam de kogel.