De omgekeerde wereld

In de Tweede Kamer valt nu een bitter schouwspel te zien. Paars 2 bestrijdt nu Grijs 1 met de argumenten van Fortuyn. De Paars 2 kliek, die een paar maanden terug Fortuyn nog verketterden en de dood in joegen om zijn denkbeelden, verwijten nu de LPF dat deze zijn ideeen verkwanselt. En ze hebben groot gelijk. De LPF is een bij elkaar geraapt zooitje ongeregeld zonder enig benul van de door Fortuyn aangekondigde politieke en maatschappelijke hervorming en democratisering. In het grotendeels door de kruideniers Zalm en Balkenende opgestelde regeerakkoord is hoegenaamd niets terug te vinden van Fortuyn's idealen, van zijn effectieve, meetbare maatregelen en accountability. Het is gewoon een oude stijl, tachtiger jaren CDA/VVD akkoord, vol met lastenverlichting voor de kleinburger en bekrompenheid op het gebied van onderwijs en zorg.

D66, eerst nog de harde kern van de anti-Fortuynbrigade en gedachtepolitie, beschrijft nu het akkoord als: 'de polder moddert door'. Rosenmuller houdt een gloedvol betoog over het correctief referendum, en verwijt Mat Herben een regenteske mentaliteit. De oliebol Mat Herben is schutterig en oncommunicatief, en kan slechts mompelen: 'Ik ben die mening niet toegedaan.'

Is dit alles een klucht, voor ons opgevoerd om aan te tonen wat een farce de Nederlandse politiek is?

Men zegt dat de LPF al weer is ingekapseld door het politieke establishment en onschadelijk gemaakt. Maar het is veel simpeler. De LPF'ers hebben echt geen interesse in Fortuyn's politieke hervorming, en hebben dat nooit gehad. Het zijn kruideniers, en ook hen gaat het om het 'kwartje van Kok'. Om meer asfalt. Om minder belasting betalen.

Nederlandse politici zijn allemaal klonen van elkaar, die gevormd zijn in de inteeltcultuur van het politieke circuit. Fortuyn was uniek in het Nederlands politiek bestel, en zijn onvervangbaarheid wordt bewezen door het feit dat sinds zijn dood alles weer bij het oude is. Gezellig babbelende en keuvelende politici in hun afgesloten achterkamertjes, die slappe compromissen opleveren in ambtelijke taal, die slechts in nuances verschillen van die van hun uitgerangeerde voorgangers.