De liquidatie van Pim Fortuyn
Laatste nieuws
over Klaas de Vries
Herben en het matte
regeerakkoord
De omgekeerde wereld
De liquidatie van Pim Fortuyn is nog maar heel kort geleden,
en nu
al lijkt het politiek-journalistiek complex dat zo door hem belaagd werd er in
te slagen weer over te gaan tot de orde van de dag, en te doen alsof er niets
gebeurd is. Een doofpot commissie is ingesteld. De aanklacht van Spong en
Hammerstein is afdoende in diskrediet gebracht, en de krokodillentranen die
rijkelijk vloeiden zijn afgedroogd.
De liquidatie van Fortuyn wordt langzaam maar zeker voorgesteld als een
ongelukje, waar niemand echt iets aan kon doen. Een moord door een eenzame,
verwarde randfiguur die volledig vanuit zijn eigen obsessies handelde,
en niet beinvloed werd door de kwaadaardige hetze
die de politieke elite heeft gevoerd. Zelfs de dikke vrijmetselaar die
tegen wil en dank Fortuyn moest vervangen als leider van de
LPF plaatste de moord in het verlengde van de gestegen criminaliteit.
Alsof de moordenaar uit was op de portemonnee van Fortuyn. Het zijn allemaal
pogingen de moord op Fortuyn, die eigenlijk te schokkend en te weerzinwekkend
is om over na te denken, een plaats te geven in de bekende vertrouwde
werkelijkheid, door hem te trivialiseren en acceptabel te maken. Daarom
mogen de hetzevoerders en demagogen die
Fortuyn hebben gedemoniseerd niet ter verantwoording worden geroepen.
Men is bang voor de waarheid. De moord op Fortuyn was een politieke liquidatie,
een vorm van politiek geweld dat een symptoom is van een bepaalde politieke
cultuur, die nu blijkbaar in Nederland heerst, en gecreeerd is door de
gevestigde politieke orde. Die cultuur is niet links
of rechts, het is een cultuur van taboes, intolerantie en politieke
correctheid, die zich juist op de borst slaat om zijn tolerantie. De schijntolerantie
waar men zich op beroemt is in wezen onverschilligheid, desinteresse en
luiheid, oftewel: gedoogbeleid. 'Men doet maar wat men wil zolang ik er
maar geen last van heb.' Maar o wee als men er wel last van heeft, zoals
van Pim Fortuyn, de politieke eenling die weigerde zich te conformeren
aan die cultuur, die dat niet eens kon, omdat hij moést zeggen wat hij
dacht en niet iets anders. Een bijzondere man, getalenteerd en onconventioneel,
enthousiast en vol zelfvertrouwen, die controversiele uitspraken deed.
Van buiten het systeem slaagde hij er plotseling, totaal onverwacht in
om dat systeem finaal onderuit te halen.
Zoiets mocht natuurlijk niet. Iemand als Fortuyn, dat kan niet in Nederland, die wordt genadeloos afgemaakt. Letterlijk.
De politieke hetze die door het politiek/journalistieke establishment gevoerd is tegen Fortuyn is zo achteraf te beschouwen als een weinig subtiele oproep tot politiek geweld, die door zijn moordenaar begrepen en uitgevoerd werd. Het was geen unieke, onbegrijpelijke gebeurtenis, maar de logische, ultieme verdediging van de politieke correctheid tegen het open en eerlijk debat. Van de onverdraagzame, vastgeroeste inteeltcultuur van het Binnenhof tegen een politieke hervorming van buitenaf die die cultuur dreigde omver te werpen.